W czasie I wojny światowej zginęło blisko 3 tys. żołnierzy Legionów Polskich, w tym 170 oficerów. Trzy brygady legionowe walczyły tam, gdzie kierował je wojenny rozkaz. Legioniści ginęli w czasie kampanii kieleckiej, kampanii podhalańskiej, bojów karpackich, na ziemi sandomierskiej i Lubelszczyźnie, w kampanii besarabsko-bukowińskiej, podczas jesiennych bojów na Wołyniu w, walk pozycyjnych nad Styrem  i Stochodem… Żołnierze umierali na polu bitwy, w szpitalach z ran i chorób, w niewoli.

Polegli byli grzebani w prowizorycznych grobach w różnej okolicy, wśród pól, lasów, przy drogach, w zabudowie wsi i miasteczek, na wiejskich cmentarzach. Dopiero po ustąpieniu działań wojennych można było prowadzić dokładną ewidencję i porządkować mogiły. Na terenie Galicji oraz w południowej części Królestwa Polskiego zajęły się tym władze austro-węgierskie, w północnej części Królestwa niemieckie. Poległych żołnierzy wszystkich armii, w tym wrogiej, przenoszono na zbiorcze cmentarze, które urządzano według ściśle określonych zasad.

Już w czasie działań zbrojnych społeczeństwo polskie pamiętało o poległych Polakach walczących w Legionach i armiach państw zaborczych. Centralny Urząd Ewidencyjny Departamentu Wojskowego w Naczelnym Komitecie Narodowym wydawał na bieżąco listy strat legionistów. W prasie umieszczano wiadomości na temat walk, losów żołnierzy, ich śmierci i miejsc pochówku. Wiosną 1916 roku kapelan I Brygady o. Kosma Lenczowski objechał ziemię kielecką spisując i wykonując szkice lokalizacyjne wojennych grobów w celu ich późniejszego odnalezienia. Do prac tych włączyły się organizacje społeczne, w tym miejscowe oddziały Ligi Kobiet Pogotowia Wojennego oraz lokalne społeczności.

W czasie bitwy pod Łowczówkiem koło Tuchowa w końcu grudnia 1914 rokuinęło ponad 100 legionistów I Brygady. Kilka miesięcy później z inicjatywy Ligi Kobiet ekshumowano ich szczątki z okolicznych grobów i złożono na specjalnie urządzonym, pod kierunkiem wojskowych służb austriackich, cmentarzu. Na cmentarzu tym, położonym na stoku wzgórza Kopaniny spoczęło również 400 żołnierzy armii austriackiej i rosyjskiej.

Pielęgnowanie pamięci o zmarłych trwa w zasadzie od początku cywilizacji. Niezależnie od religii ludzie zawsze oddawali cześć bliskim, którzy odeszli do wieczności. Zaduszki (Dzień Zaduszny lub Święto Umarłych) jest chrześcijańską drogą wyrażania tych samych uczuć, jakie żywili nasi przodkowie sprzed wielu tysiącleci. Tradycje tego święta sięgają X wieku, zaś pierwsze wzmianki w Polsce są o 200 lat późniejsze. Jednak swoją obecną formę Zaduszki uzyskały całkiem niedawno − dopiero w pierwszej połowie XIX wieku. Wtedy to cała dotychczasowa kultura pogrzebowa przeszła gwałtowną rewolucję.