Napisanie polsko-niemieckiego podręcznika do historii nie jest pomysłem nowym. Głosy domagające się realizacji tego ambitnego zamierzenia można było już usłyszeć zaraz po 1989 roku. Polska i Niemcy podpisały wtedy ważne umowy dwustronne, które otwierały nowy rozdział we wzajemnych stosunkach.
Inicjatorem pomysłu była Wspólna Polsko-Niemiecka Komisja Podręcznikowa, którą powołano w 1972 roku. Komisja przez lata przez lata prowadziła dialog podręcznikowy w kwestiach spornych między historykami i geografami z Polski i RFN. W 1976 roku opublikowała zalecenia do nauczania o stosunkach polsko-niemieckich (26 punktów dotyczyło historii, 7 geografii). Nakład niemieckiego wydania zaleceń wyniósł ok. 300 tys. (do początku lat 90.), natomiast w Polsce były raczej mało znane nauczycielom. Ponieważ sprawy edukacji były wówczas centralnie sterowane przez rząd i ministerstwo oświaty a wszelkie publikacje podlegały cenzurze, łatwo się domyślić, że nie wspierano należycie akcji rozpowszechniania efektów pracy Komisji. Inaczej było w RFN − po opublikowaniu zaleceń doszło do bardzo ożywionej dyskusji. Podjęto ją także na forum parlamentów krajowych, a w prasie ukazały się liczne recenzje i omówienia, nie brakowało przy tym głosów krytycznych. Publikacja zaleceń wywołała pierwszą ogólnoniemiecką dyskusję na temat stosunków polsko-niemieckich. Członkowie Komisji także aktywnie uczestniczyli w debacie. Kto w 1945 roku przepowiedziałby – pisał jeden z niemieckich członków Komisji, Gotthold Rohde − że polscy i niemieccy historycy i geografowie wywodzący się z generacji wojennej będą dyskutować wprawdzie twardo, ale rzeczowo i w sposób kolegialny w Warszawie w języku niemieckim, byłby uznany za człowieka niespełna rozumu. Takie reminiscencje pokazują, że nie jest konieczne obserwowanie pracy przy takim dziele jedynie sceptycznie.
![$GAZETANAZWA[$row[id_gazetanazwa]]](/img/mw/miniznaczek.gif)
