Od początku swego istnienia Kielce były miastem „duchownym”, a konkretnie osadą należącą do biskupstwa krakowskiego. Biskupstwo to należało wówczas do największych właścicieli ziemskich na terenie dawnego województwa sandomierskiego − w XVI stuleciu pod jego władzą znajdowało się sześć miast, 123 całe wsie, dziewięć części wsi oraz 26 osad przemysłowych. Dobra te zorganizowane zostały przez biskupów w klucze majątkowe, spośród których jednym z najważniejszych był klucz kielecki. W jego skład wchodziło − obok Kielc − kilkadziesiąt pobliskich wsi.