Na stronicach jednej z ksiąg Metryki Koronnej, czyli urzędowego spisu dokumentów wychodzących z królewskiej kancelarii, pod rokiem 1511 wpisano dokument niezwykły. W akcie tym Zygmunt I Stary zezwala dwóm szlachcicom - Mikołajowi Smolikowskiemu i Mikołajowi Turskiemu swój spór rozstrzygnęli nie przed sądem, lecz na ubitej ziemi.

11 lipca 1804 odbył się jeden z najbardziej znanych pojedynków w historii Stanów Zjednoczonych. To, co wydarzyło się na polanie Weehawken, po drugiej stronie rzeki Hudson, oddzielającej miasto Nowy Jork od stanu New Jersey, wpłynęło na losy amerykańskiej demokracji.

„Śmierć barona de Luz została uznana za morderstwo, gdyż został zabity, zanim chwycił za szpadę”. „Co do syna barona de Luz, [kawaler de Guise] zabił go grzecznie” - te dwie opinie o dwóch zabójstwach wyraźnie pokazują, że w XVII wieku można było kogoś zabić z kurtuazją lub bez niej.

"Życie jego godne powieści lub tragedii" – tymi słowami Karol Estreicher pożegnał Walerego Łozińskiego, powieściopisarza i publicystę. Jego burzliwe życie i tragiczny koniec dobrze ilustrują paradoksy życia w dziewiętnastowiecznej Galicji.

W XIX wieku pojedynki uważano za zło konieczne. Trudno wszak było sobie wyobrazić, by dżentelmen dochodził na drodze prawnej zadośćuczynienia za zniewagę w cztery oczy, uwiedzenie siostry albo żony. Zresztą jakiegoż zadośćuczynienia można oczekiwać od kochanka żony? Pojedynki uważano więc za konieczność. Ich uczciwy przebieg gwarantowały liczne reguły, nad których przestrzeganiem mieli czuwać sekundanci walczących.