Odzyskawszy w 1867 roku niepodległość w ramach monarchii habsburskiej, Węgry przygotowały się w 1896 roku na uroczyste obchody millennium tzw. przyjęcia ziemi (węg. Honfoglalás), tj. zajęcia Basenu Karpackiego. Z tej okazji przeobrażono architektonicznie Budapeszt, zbudowano niemało pomników i budynków publicznych. Liczne budowle, a także studia naukowe oraz wydawnictwa popularne z tego czasu wskazują, że społeczeństwo węgierskie żywo interesowało się własną przeszłością. To zainteresowanie nie rozpoczęło się w XIX wieku, ale już w średniowieczu.

Tuż po zakończeniu pierwszej wojny światowej na wyjątkowo pokiereszowane Węgry spadła rewolucja bolszewicka. Krótki, trwający zaledwie 133 dni, eksperyment komunistyczny o nazwie Węgierska Republika Rad trwale przeobraził scenę polityczną, która na ćwierć wieku przesunęła się mocno na prawo. Ten czas (1919 − 1944) zwany jest epoką Horthyego (Horthy-korszak).

Dla Polaków penetrujących turystycznie i handlowo Europę lat siedemdziesiątych XX wieku Budapeszt miał znaczenie szczególne. Należał do stosunkowo łatwo dostępnej tzw. socjalistycznej części kontynentu. Pachniał jednak droższym, trudniejszym do zdobycia światem Zachodu. Przybysze z PRL chłonęli atmosferę sklepów samoobsługowych sieci ABC czy Közért, w których „było wszystko”. Patrzyli na piramidy wędlin i cytrusów dostępnych bez kolejki i przekonywali się, że „Węgier potrafi” znacznie więcej niż Polak z ówczesnego propagandowego hasła.